d r A g O N

    มิตรภาพแสนซื่อ ขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆรอยเท้าคู่เล็กๆย่ำไปบนหิมะ เคียงข้างกับรอยเท้าของหมีพูห์ไปตลอดทางเป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง

    ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควรและคงไม่ได้คุยอะไรกันเลยพิกเล็ทเลยต้อง "ขอเสียง"ด้วยการเรียกพูห์ เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า"มีอะไรหรือพิกเล็ท"พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้ก่อนตอบว่า"เปล่าไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันแค่นั้นเอง"

   ภาพนี้ ถ้อยสนทนานี้เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้า ควรเป็นพูห์หรือเปล่าที่น่าจะเป็นฝ่าย "ขอเสียง" พิกเล็ทว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่ นั่นหมายถึงว่าเป็นความกังวลในใจของพิกเล็ทเองที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา

   ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดี แต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป หันกลับมามองข้างหลังอีกทีอาจเศร้าใจ

   หากพบว่า คนที่เราไว้ใจ..ไม่มีใครเดินตามเรามาอีกแล้ว

  ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ ไม่อยากเดินตามหลังเช่นกัน กลัวตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย อยากให้เราเดินเคียงข้างกัน อยากอุ่นใจมั่นใจ

  ว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล  ....เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง

การเปลี่ยนแปลง

ณ.เวลาที่ควรจะอยู่บนที่นอนก้อกับกายเป็นว่า

มานั่งอ่านหนังสือที่ไม่ค่อยจาได้หยิบขึ้นมาอ่านสักเท่าไหร่

แต่พออ่านไป  โอ้..โอ้ ..มานดีจิง จิง ได้อ่านข้อความหนึ่งมานโดนจายเข้าซะนี่กะไร

เขียนไว้ว่า

ในความเป็นจริง  ของชีวิตนั้น

ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้เลย

พอ ๆ กับที่

เราก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง

ตามใจเราได้ตลอดเวลา

แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่เราสามารถควบคุมได้

และเปลี่ยนแปลงได้ดังใจเราอยู่

นั่นก็คือทัศนคติ ความคิดภายใน และความรู้สึก

เราจึงสามารถมีทางเลือกให้ตัวเองได้เสมอว่า

จะใช้ชีวิตอย่างไรให้มีความสุข

...จะให้คนอื่นมาเลือกแทนเรา

..หรือให้เราเลือกทางเดินให้ตัวเอง